Gezinshuisouder Henny schrijft een blog
home

Deze pagina delen

      

COMAZUIPEN: De schrik van je leven!

Blog 10, gezinshuisouder Henny

Het is zaterdagnacht. Samen met mijn zus ben ik in mijn vrije weekend op Terschelling. We liggen na een mooie dag al te slapen in de B&B.

Het is 2.30 uur, mijn werktelefoon gaat. Er bekruipt mij meteen een naar gevoel, er is iets aan de hand met één van de gezinshuiskinderen. En dat klopt, aan de andere kant van de lijn hoor ik de weekendpleegvader roepen: "Jullie kind ligt hier op straat, hij heeft zichzelf in coma gezopen."

Een paar vrienden hebben bij de weekendpleegouders aangebeld, geëmotioneerd en in paniek vertellen zij dat, ik noem hem voor het gemak maar M, op straat plotseling in elkaar is gezakt. De weekendpleegvader snelt naar de plek des onheils en ziet M liggen in zijn eigen braaksel. M reageert niet. Ligt doodstil. M is in de stabiele zijligging gelegd door de vrienden en een voorbijganger. Zo heeft hij minder kans om te stikken in zijn eigen braaksel of dat zijn tong in de keel zakt. De politie is als eerste ter plaatse en nemen de zorg over totdat de ambulance arriveert.

Inmiddels is mijn partner ook op de hoogte. Hij schrikt wanneer hij M aantreft. Hij reageert niet op prikkels. Het gehoor lijkt nog enigszins in tact te zijn, M doet zijn ogen open en dicht wanneer hij door mijn partner wordt geroepen. M wordt afgevoerd naar het ziekenhuis. Eenmaal daar wordt meteen medische zorg in gezet. Zijn, ook enorm geschrokken, moeder en mijn partner zijn bij hem. M krijgt een infuus, zijn lichaam wordt ontgiftigd van de alcohol en hij wordt in slaap gebracht tot de volgende dag 10.00 uur. M blijkt ook onderkoeld te zijn, de thermometer geeft amper 34 graden aan. De kinderarts geeft aan dat M net op tijd is binnengebracht, een half uur later zou fataal kunnen zijn.......

Met een enorme opluchting kan ik zeggen dat het goed is afgelopen. Allerlei vreselijke scenario's, waar de Dood de hoofdrol in speelt, zijn in mijn gedachten voorbij gekomen. Ik ben boos, teleurgesteld en emotioneel geweest. M heeft zijn omgeving ongelooflijk laten schrikken door op deze manier met zijn leven te spelen. Maar bovenal is de blijdschap heel groot omdat hij nog onder ons is, God Zij Dank!! Ook gaat mijn grote dank uit naar de geweldige ondersteuning van het gezinshuisteam van Parlan, maar met name naar de weekendpleegouders en zijn vrienden.

Kijk ook eens bij:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is jouw kind niet... | 2feb17

​Blog 9, gezinshuisouder Henny

 
“Als moeder weet ik wat het beste voor mijn kind is. Ik ken mijn kind. Ik heb het 9 maanden gedragen en jaren verzorgd. Wie ben jij dan om te vertellen wat het beste is voor haar. Het is jouw kind niet.”
 
Deze uitspraak van een moeder zal mij altijd bijblijven. Inderdaad, ik ben de moeder niet en dat word ik ook nooit. Ik heb dan wel de taak om tijdelijk voor haar dochter te zorgen, omdat het thuis niet gaat, maar ik wil en mag het moederschap niet ontnemen.
 
Ik vind het erg belangrijk haar dochter loyaal te laten aan haar moeder. 'Mama' wil ik me niet laten noemen. Dat kan voor ouders, en waarschijnlijk ook familieleden, behoorlijk kwetsend zijn en voor het kind is het alleen maar verwarrend. Het is immers voor de ouder lastig genoeg dat hun plek wordt  'ingenomen' door een ander die hun kind gaat opvoeden en verzorgen. De relatie ouder – kind is wel op afstand, maar de bloedband blijft.
 
Daarnaast zit een binding tussen gezinshuisouder en het kind nog altijd in liefde en gedrag en niet in de titel 'mama'.
In mijn gezinshuis is daarom plek voor de ouders, omdat ze gekoppeld zijn aan de identiteit van het kind. Ik probeer niet alleen het kind, maar ook de ouders te ondersteunen, hen te stimuleren contacten te onderhouden en vooral het gevoel geven dat de ouders ertoe doen en blijven doen.
 
Het is belangrijk om te streven naar een zo'n natuurlijk, vanzelfsprekend mogelijk contact. In sommige gevallen zijn ouders niet betrokken of wordt er begeleide omgang geadviseerd. Maar dan nog geldt dat er maar één werkelijke vader en één moeder is.
 
Parlan zoekt gezinshuisouder. Heb je interesse, kijk hier naar de vacature van gezinshuisouder.
 

Geen gemakkelijke doelgroep​

Blog 8 van Henny, gezinshuisouder

Regelmatig zegt mijn omgeving: “Kinderen in huis en weinig tijd voor jezelf. En dan ook de problemen die de kinderen meenemen en nog alle vergaderingen en trainingen buitenshuis. Hoe houd je het vol.”

Het is bijna vanzelfsprekend geworden. Ik doe mijn werk met plezier en heb ook nog tijd om leuke dingen te doen. Dat wil niet zeggen dat het altijd van een leien dakje gaat. Integendeel. Ook ik heb te maken met de doelgroep die stiekem alcohol drinkt, blowt, spijbelt, liegt, steelt of regels aan de laars lapt. Het is echt niet altijd makkelijk voor een gezinshuisouder.

Onze doelgroep kampt met soms meervoudige en complexe problematiek. Vooral hechtingsproblematiek speelt in mijn gezinshuis een grote rol. Dat uit zich in o.a. snel boos of geïrriteerd zijn, vernielen van spullen, niet aanvaarden van gezag, afstandelijk opstellen, manipulatief, jaloers of wantrouwend zijn.

Dit soort negatief gedrag is bij deze kinderen een manier om te kunnen overleven. Het gedrag is zo ingesleten dat het veel geduld, positieve aandacht, maar ook structuur en begrenzing vraagt om het patroon te doorbreken. Je moet consequent en rustig reageren en niet emotioneel!

Discussies voeren lost niets op. Regelmatig complimenten en waardering geven wel. De regels moeten duidelijk worden gesteld en de doelen haalbaar. Ik merk dat ik hierdoor meer grip krijg op deze problematiek en dat het kind zich veiliger voelt.

Toch ontgaat het mij niet dat een kind een terugval kan krijgen. Sommige kinderen houden de angst om teleurgesteld te worden of weer in de steek gelaten te worden. Met ondersteuning van de gezinswerker en de gedragswetenschapper begin ik zo geduldig en begripvol mogelijk weer van vooraf aan. Steeds opnieuw.

Kamperen: De jacht is geopend!

Blog 7 van Henny, gezinshuisouder

Zoals ieder jaar gaan wij kamperen met alle puber-pleeg- en gezinshuiskinderen op een prachtige camping in Limburg.

We komen er aan!

Weken van te voren zijn de kinderen al enthousiast om hun oude campingvrienden en -vriendinnen weer te ontmoeten. Ze whats-appen elkaar om alvast de laatste nieuwtjes te delen voordat ze elkaar daadwerkelijk zien. Wij wijken nooit af van de kampeerperiode, deze moet namelijk middenin het hoogseizoen geboekt worden want dan zijn er veel meer (nieuwe) 'chickies', volgens de jongens. Waarschijnlijk wordt er door hun oude campingvrienden al verteld dat we eraan komen. We zijn de slagboom nog niet voorbij of de eerste jongens en meisjes melden zich al.

In hun beste doen

Voornamelijk de meisjes zijn benieuwd naar de nieuwe bewoners uit ons gezin. Iets wat onhandig maken ze kennis met elkaar en wisselen ze telefoonnummers uit voor het broodnodige app-contact tijdens de vakantie. Dan zo snel mogelijk hun eigen tent opzetten om vervolgens een rondje camping te doen. In hun beste doen natuurlijk. Eerst wat leukers aan trekken en extra wax in het haar om vooral de geschoren zij-scheiding goed op te laten vallen. Ook al vallen de mussen dood van het dak, er wordt een shirt en spijkerbroek aangetrokken met bijpassende sneakers. En niet te vergeten: de smartphone. Een walm van teveel eau de toilette blijft achter wanneer ze ons stoer voorbij lopen.

De jacht is geopend!

Zwembad, cafetaria, discotheek, strand en bos zijn de plaatsen waar de vakantie zich vooral afspeelt. Chillen met elkaar, soms een verliefdheidje en een vluchtig kusje en zelfs wat liefdesverdriet. Met de communicatie is niets mis hoor, zij hebben immers whatsapp. Zo kun je gezellig kletsen met diegene die naast je staat nietwaar? :)

Als de kinderen genieten, dan genieten wij ook!

 

Help, ik word 18!

Blog 6 van Henny, gezinshuisouder

Als je 18 wordt, word je plotseling geacht volwassen te zijn en in je eigen behoeften en verantwoordelijkheden te voorzien. Veel jongeren zijn nog niet in staat zelfstandig te functioneren.

Thymo, die bij mij in het gezinshuis woont is hier een goed voorbeeld van. Over een paar maanden wordt hij 18. Op dat moment vervalt ook het recht op jeugdzorg. In zijn geval staat hij dan eigenlijk letterlijk op straat. Zonder begeleiding.
Thymo kijkt hier enorm tegenop. Hij wil juist iemand die met hem meekijkt en ondersteunt op professionele wijze. Zijn wens is om begeleiding van mij als gezinshuisouder te krijgen, in dezelfde omgeving waar hij zich nu veilig voelt. Waar hij gewoon naar dezelfde voetbalclub kan gaan of met vrienden kan afspreken. Geen onlogische wens: hij heeft immers al vele plaatsingen achter de rug voordat hij hier kwam wonen. Het leven is voor hem altijd onvoorspelbaar geweest omdat hij nooit wist hoelang hij ergens mocht wonen. Nu voelt hij zich voor het eerst echt thuis…

Reden genoeg om bij de gemeente aan de bel te trekken. Mogelijk hebben zij een oplossing, zodat Thymo straks een dak boven zijn hoofd heeft in de buurt van het gezinshuis. Dan kan zijn vertrouwde begeleiding nog een beetje doorlopen. Of kan hij eens een hapje komen eten na een drukke dag of gezellig een voetbalwedstrijd kijken, mee kan gaan op kampeervakantie of bij feestdagen kan aanschuiven. Dat hij voor raad of een wasje te draaien even spontaan naar binnen kan lopen of een probleem kan bespreken.

Mijn ervaring is dat veel jongeren de vrijheid na hun 18e niet aankunnen, soms zelfs verdwenen lijken te zijn van de aardbol. Dan duiken ze later ineens weer op, soms omdat ze in aanraking zijn gekomen met politie en justitie, geldproblemen hebben of weer op straat staan.

Samen met onze jeugdzorgwerker heb ik de zorg over deze kwetsbare doelgroep besproken met de afdeling team sociaal domein en maatschappelijk beleid van de gemeente Medemblik. Zij reageerden heel begripvol en zetten alles in werking om dit vaker voorkomende probleem intern onder de aandacht te brengen.

Stilletjes hopen Thymo en ik dat de samenwerking met de gemeente Medemblik van start kan gaan en hij optimale kansen krijgt voor een stabiele toekomst vlakbij zijn vertrouwde omgeving.

Dat zou toch mooi zijn!

  Parlan zoekt gezinshuisouder voor tieners. Bekijk de vacature

 

Blog 5 van Henny, gezinshuisouder

Lang leve de feestdagen?

Sint Maarten

Bij ons beginnen de feestdagen al met Sint Maarten. De jongste kinderen hebben weer prachtige lampionnen gemaakt en nieuwe liedjes ingestudeerd. Het hele gezinshuisgezin moet op tijd eten en zodra het donker is gaat de meute ze op pad.

De brugpiepers vinden dat ze er ook nog bij horen en crossen het dorp door om zoveel mogelijk snoep te vergaren. De opbrengst opeten is natuurlijk het allerleukste: eerst op een hoop op tafel en dan vergelijken wie de grootste bult heeft. Daarna verdwijnen de zoetigheden vol kleurstoffen in de kindermaagjes.
Ik mag de mandarijnen en de veel te gezonde traktaties hebben.

Pepernotentijd

Als dit achter de rug is, is het pepernotentijd. En dan hebben we het over pepernoten (het liefst omhuld met chocola), banketstaaf, gevulde chocolade kikkers, chocoladeletters en marsepein. Chocomelk mag niet ontbreken. Voor de gelegenheid geloven alle kinderen in de Goedheiligman. “Cadeautjes horen bij Sinterklaas”, vinden de kinderen. Ze laten regelmatig doorschemeren wat hun wensen zijn en checken of er al geshopt is. Voor de zekerheid geven ze door welk cadeau precies ze willen en waar 'Sint' het moet halen. Maar niet wat het kost. Daar ga ik mij vanzelf wel over verbazen.

In deze huidige tijd maak je geen kind meer blij met een paar gebreide sokken, een pop of een kleurboek. Wij spelen namelijk digitaal. Games staan bovenaan de wensenlijst. FIFA 16, autorace, boksen, moord en doodslag zijn de favorieten. Het wordt een voetbalspel, dat kan er nog mee door. Als ik afreken bedenk ik mij hoeveel kleinere en ook leuke cadeautjes ik had kunnen kopen voor dit bedrag. Het troost mij om te weten dat ik dit voetbalspel door vijven kan delen en er vijf kinderen blij mee maak.

En dat zijn ze! Nu alleen nog even met elkaar uitvechten wie het eerste mag gamen (daarbij hopend dat ik de gametijd vergeet die ik met ze heb afgesproken).

Ho Ho Ho

Inmiddels heeft de kerstman zich al aangekondigd. “Krijgen we ook kerstcadeautjes?”, vraagt een van de kinderen. “Jazeker”, zeg ik. “Ik stuur de Kerstman een brief en vraag of iedereen gezond mag blijven, mooie cijfers haalt op school en dat iedereen lief is voor elkaar. Vind je dat geen prachtig cadeau?”
Ietwat teleurgesteld stopt hij zijn wensenlijstje terug in zijn broekzak...

Blog 4 van Henny, gezinshuisouder

De dood dichtbij

Net als iedereen krijgt ook ons gezin te maken met de minder leuke kanten van het leven.

De dood is wel een extreme kant, maar ook als gezinshuiskind moet je ervaren en aanvaarden dat ieder mens kwetsbaar is. In een halfjaar hebben wij twee dierbaren verloren. Elk kind heeft op eigen wijze gereageerd op deze verdrietige gebeurtenissen.

Zo ook onze Bas van 8 jaar.
Bas heeft een ontwikkelingsachterstand, kan moeilijk emoties uiten of zich inleven in andermans verdriet en had al 5 plaatsingen achter de rug toen hij hier als vierjarige kwam wonen.

In een nazomer hoort hij dat zijn vijfjarig vriendinnetje een vreselijk ongeluk heeft gehad. Enkele dagen later overlijdt het meisje. Ondanks het enorme verlies geven de ouders Bas de gelegenheid om persoonlijk afscheid te nemen van hun dochter. Geruime tijd staat hij te kijken naar het meisje, streelt haar gezicht, haar handen en stelt de moeder vragen over wat er nu met haar dochter gaat gebeuren.

De moeder geeft zorgzaam antwoord aan Bas en vertelt dat zij als een vlinder naar de hemel vliegt. Tijdens de begrafenis vliegen twee vlinders boven haar kistje. Bas is ervan overtuigd dat één vlinder meegaat om met zijn vriendinnetje in de hemel te spelen.
Hij kijkt om zich heen en ziet verdrietige huilende volwassenen en kinderen. Ik zie dat hij moeite heeft om zijn tranen de bedwingen en zeg dat hij best mag huilen. `Dat is niet netjes´, zegt Bas, ´Ik bewaar het voor later.´

En dat doet Bas. Hij huilt, is boos, doet uitdagend en kletst iedereen de oren van het hoofd. Schopt overal tegenaan en maakt ruzie met de andere kinderen.
Ik laat hem gaan en zie dat deze manier van verwerken hem helpt. De andere kinderen brengen een week begrip voor hem op, terwijl dit trieste gebeuren hen ook diep geraakt heeft. Wat een kanjers heb ik in mijn gezinshuis!

Vier maanden later overlijdt onze buur-oma. Bas weet zeker dat oma geen vlinder is. `Daar is zij veel te oud voor.` Hij besluit mij te helpen om oma mooi te maken in de kist en haar haren te kammen. Hij fatsoeneert meteen even haar blouse en hangt haar ketting recht. ´Zo´, zegt Bas, `Nu kan ze wel naar de hemel, hoor. Alleen wel jammer van die mooie ketting.´

De grote kinderen bekommeren zich over hem, spreken opbeurende woorden en vertellen dat oma al heel oud is geworden. Bas gedijt goed bij deze ondersteuning. Hij gaat veel rustiger zijn verwerking in en laat vrijwel meteen zijn tranen gaan.

Ons bestaan ligt tussen twee eeuwigheden  -  Blaise Pascal.

Blog 3 van Henny, gezinshuisouder

Ouders blijven ouders

Als ouders betrokken zijn bij de hulp aan hun kind is de kans vele malen groter dat die succesvol is. Ik vind het belangrijk dat ouders verantwoordelijkheden in de opvoeding houden en inspraak hebben in de aanpak van de hulp aan hun zoon of dochter. In de afgelopen jaren heb ik ervaren dat hierdoor een betere samenwerking ontstaat tussen ouders en gezinshuisouder.

Als je kind even niet meer thuis kan wonen, ga je als ouder een rouwproces door. Dan is er plotseling een gezinshuisouder die de opvoedtaken op zich neemt, omdat het thuis niet lukt.
Zoals een moeder dat vertelde: “Ik was boos, heel erg boos toen mijn kind bij ons werd weggehaald. Ben ik geen goede moeder? Wie denkt mijn meisje dan wel te kunnen opvoeden? Waar gaat ze naar toe? Misschien vindt ze het helemaal niet leuk in het gezinshuis. Misschien zijn er kinderen die haar pesten. Ze moet naar een andere school en kent daar helemaal niemand. Wie gaat nu voorlezen? In wat voor huis gaat ze wonen en wat krijgt ze te eten?”

Deze vragen, twijfels en de onzekerheid kan ik heel goed begrijpen. Het is niet niks als je kind door een wildvreemde wordt opgevoed. Daarom is het zo belangrijk dat ouders betrokken worden bij de opvoeding. Zeker ook als het kind in een gezinshuis woont. Een kennismaking in het gezinshuis mag niet ontbreken. De nieuwe verblijfplek moet tastbaar worden. Kijken wat voor een slaapkamer hun kind heeft, hoe de omgeving eruit ziet, welke kinderen er nog meer wonen en wie de gezinshuisouders zijn.

Meestal plan ik deze ontmoetingen thuis in het gezinshuis met bijvoorbeeld een lunch, ergens afspreken in de stad om te winkelen of een picknick in de speeltuin.
Dit maakt het contact tussen ouder en mij wat losser en gemakkelijker. En daar is het kind zeker bij gebaat. Als ouders zich gehoord en welkom voelen, gewaardeerd worden als ouder en medezeggenschap behouden, is de kans groter op een flexibele en succesvolle samenwerking.

Blog 2 van Henny, gezinshuisouder

Een luisterend (honden) oor

Ruim 2 jaar geleden hebben wij de kinderen ongelofelijk blij gemaakt met een nieuwe bewoner. Een prachtige pup werd met veel knuffelen en aaien verwelkomd door de kinderen. Helaas is de hond slechts 1,5 jaar geworden. Hij werd aangereden door een auto. Tot groot verdriet en even groot gemis.

Wat nu? Eerst het verdriet maar verwerken en dan nadenken of er weer een hond bij ons komt wonen. Het nadenken duurde nauwelijks 2 maanden totdat we besluiten weer een pup te verwelkomen.

De kinderen zijn door het dolle heen en zijn al druk bezig een naam te verzinnen. Het jongste kind zegt een hond te willen van hetzelfde merk, van ‘ras’ heeft hij nooit gehoord.

Dan is de dag aangebroken, Lody, een Mechelse herder van 4 maanden, komt parmantig binnen lopen. De ohhhh’s en de ahhhh’s klinken door de kamer. Natuurlijk wordt er weer uitgebreid geknuffeld. Een van de kinderen is supertrots dat Lody ook nog eens naar hem vernoemd is.

Niet voor niets hebben wij deze keuze gemaakt. Buiten het feit dat wij dierenvrienden zijn, is de hond een grote steun voor de kinderen.

Zoals een van de kinderen ooit zei: "Ik vind een hond liever dan sommige grote mensen. Een hond wordt nooit boos op mij.” En dat klopt: een hond geeft geen oordeel, bemoeit zich niet overal mee, brengt geen vervelende boodschappen, is er altijd voor je, is blij, troost je als je verdrietig bent, biedt altijd een luisterend oor en geeft je onvoorwaardelijke liefde.

We zijn ontzettend blij met onze nieuwe collega die voor extra zorgzame ondersteuning zorgt.


Indien de mensen er maar in slaagden
elkaar te beminnen als honden,
de wereld zou een paradijs zijn.

James Douglas

 

Blog 1 van Henny, gezinshuisouder

Daar doe je het voor!

In de 4 jaar dat ik gezinshuisouder ben, heb ik een aantal kinderen in mijn gezinshuis gehad. Leuke kinderen! Maar ja, ik vind kinderen altijd leuk. Hen achter het behang plakken wil ik ook weleens, maar kinderen zijn zulke mooie wezentjes. Daar doe je het voor!

Soms weet je het even niet meer. Als je kind alle kanten op rent bijvoorbeeld, behalve de goede. Als de andere kinderen trefzeker op jouw onzekerheid reageren, lijkt de hectiek nog groter. Dan krijg ik door de steun van mijn gezinswerker en gedragswetenschapper weer een verse blik op de situatie. En zeg ik: “Ik vind kinderen zó leuk.” Daar doe je het voor!

Teleurstellingen krijgen kinderen helaas ook te verduren. Mama heeft geen geld om je te bezoeken, papa is druk met zijn werk. Mama komt niet opdagen. Papa belt af, omdat hij het niet eens is met de voogd. Triest. Maar als ik zie dat ze zich bij ons veilig voelen, dan denk ik:
Daar doe je het voor!

Neem nou de plaatsing van onze Leroy:
Na twee mislukte pleeggezinplaatsingen, kwam hij bij ons wonen. Natuurlijk vindt een kind weer een nieuwe plek vervelend. Je wilt alleen maar terug naar waar je vandaan kwam, ook al weet je dat het niet kan. Hoezo aanpassen en veilig voelen?
Maar het wonder geschiedde. Geleidelijk ging Leroy zich uitten en namen zijn gedragsproblemen af. Wij begrepen Leroy steeds beter. Papa werkte mee met een omgangsregeling en er ontstond een mooi contact.

Leroy werd vrolijker en mag zelfs logeren bij papa. Gaaf! Langzaam maar zeker werken we toe naar terug naar huis.
Waar eerst geen samenwerking met ouders mogelijk was, is dit in het gezinshuis toch tot stand gekomen.
Als dank gaat het hele gezinshuis met eigen kinderen en gezinshuiskinderen bij vader een Surinaamse culinaire middag beleven.

Daar doe ik het voor!

 


Parlan
Van der Lijnstraat 9
1817 EH Alkmaar
T: 088 124 00 00
E: contact@parlan.nl




Stichting de Praktijk