Blog over belevenissen op een kleinschalige woongroep van alleenstaande minderjarige vreemdelingen
home
      

Amv-jongeren zijn net als alle jongeren

Sinds april 2016 biedt Parlan alleenstaande minderjarige vreemdelingen (AMV) met verblijfsstatus een veilige plek om te wonen. AMVers willen net als alle jongeren ook serieus genomen worden. Ook zij willen meedoen. Dat lukt niet altijd helemaal op eigen kracht. Daar helpen betrokken Parlanners bij.
Een daarvan is Jos van Basten. Lees hieronder zijn blogs over belevenissen op een kleinschalige woongroep.

 

Aug19 | Zeurpieten

Als het een dag warm weer is, hoor je direct mensen klagen: “Warm hè. Effe minder mag ook wel!”
Wij hebben twee vuilnisbakken, een groene en een zwarte. Zet je per ongeluk de verkeerde aan de weg dan wordt die gewoon niet geleegd en krijg je een gele kaart!
Je moet ook geen vergissing maken met de zakken voor plastic afval. Die hangen er anders een tijd en dan scheuren vogels deze kapot.

Koop je netjes een treinkaartje voor bijvoorbeeld Alkmaar, maar ga je er in Noord uit in plaats van op Centraal, dan krijg je een boete die vele malen hoger is dan de prijs van het kaartje.

Kom je net te laat op een afspraak dan kan er niets meer. Dan moet je een nieuwe afspraak maken.
Het is duidelijk: wij zijn zeurpieten niet zij! Zij zijn in dit geval de Eritreeërs die bij ons wonen.

Ze doen niet altijd wat wij van hen vragen, maar vragen wij niet te veel of te rare dingen? Laatst hadden wij een zogenaamde burendag die door een twintigtal omwonenden werd bezocht.
Wij vroegen onze jongeren hier gezellig bij te komen zitten.
Fout!
Thuis in Eritrea zitten kinderen niet bij de ouders en al helemaal niet bij de grootouders. In onze zeurpieterigheid van gezellig doen, vragen wij voor hen onbeschaafde dingen.
Natuurlijk moeten zij onze cultuur begrijpen, maar gaat dat niet beter als wij ook hun cultuur begrijpen?
 

jun19 | Saamhorigheid

Eén onderwerp is in mijn blogs nog onbesproken gebleven: de saamhorigheid tussen onze Eritrese vrienden.
Hun gevoel van ‘samen één zijn’ is enorm groot, Zij tonen een onbeperkte loyaliteit aan elkaar met betrekking tot oorzaak en gevolg, financieel en ook materieel.

Door binnen te voetballen zijn de nodige spiegels en bloempotten gesneuveld. En ook de TV heeft kennisgemaakt met de bal. Met totale verwoesting tot gevolg. Nu, ruim een jaar later, heeft nog steeds niemand zich gemeld als schuldige en heeft ook nog niemand een dader aangewezen.
Bewonderingswaardig toch?

Ook als er weekgeld gegeven wordt of als iemand geld nodig voor heeft bijvoorbeeld gezinshereniging, doet men hierover niet lullig naar elkaar. Het geld gaat van hand tot hand, totdat het bij diegene is die het op dat moment het hardst nodig heeft.
Alweer zo’n belangeloos, mooi gebaar!

Zo materialistisch als wij ingesteld, zo zijn zij dat totaal niet! Wij willen bijvoorbeeld allemaal een bed voor onszelf hebben of dit hooguit delen met onze geliefde. Onze Eritrese vrienden delen hun bed daarentegen met alle aanwezigen. Niet vanwege seks maar om iedereen een plaats om te liggen te gunnen.

Waarom houden wij toch alles voor ons zelf?

 

mei19 | Fietsenhok

Ook het KWG in Heiloo heeft een ‘fietsenhok’. In deze ruimte kunnen onze Eritrese vrienden hun gekregen fietsen stallen.
De fietsen worden hier 9 van de 10 keer niet met een beetje zorg neergezet maar buiten, vaak nog rijdend, losgelaten. Het is dan aan de stuurloze fietsen zelf om een plek te zoeken waar zij gaan omvallen. En dus verkeren veel rijwielen al na korte tijd in erbarmelijke staat.

Dit fietsenhok is geruime tijd in gebruik geweest als friet-schuur inclusief een frituurpan die was neergezet op een houten stoel die was meegenomen uit de huiskamer.
De manier waarop de lekkernijen in deze pan worden bereid heeft ervoor gezorgd dat de wanden van de schuur en ook 3 vierkante meter vloeroppervlak onder een dikke laag frituurvet zitten.
Daarnaast is deze ruimte in gebruik als bergplaats voor sokken en voetbalschoenen. Die worden (vaak gebruikt en nog nat) onbeheerd aan hun lot overgelaten. Dat is bij binnenkomst gelijk te ruiken.
De benaming ‘fietsenhok’ kunnen wij dus beter veranderen in ‘rommelhok’. Hier kun je mooi van alles dumpen! Deze behoorlijke ruimte van 7 bij 3 meter is vier tot vijf keer per jaar tot aan de nok toe gevuld met troep. Als je dit al zou willen, je kunt niet eens meer naar binnen!
De vraag rijst: Krijgen deze jongeren niet te veel ruimte?

 

feb19 | D(r)ank

Het drinken van een drankje met alcohol is voor de meesten van ons niet vreemd. Wij doen dit op feestjes of in het weekend of zomaar eens tussendoor. Sommigen drinken steevast een glaasje voor het naar bed gaan, het ‘slaapmutsje’.

We weten dat drank eigenlijk niet goed voor ons is, maar verzinnen toch regelmatig een excuus om ons er aan te kunnen laven. Ook zijn er mensen die door overmatig gebruik zwaar in de problemen komen. Die houden organisaties, zoals de Brijder en de Jellinek, stevig in het zadel.

Onze jongeren uit het verre Eritrea hebben natuurlijk ook kennis gemaakt met dit genotsmiddel. Om het gebruik van alcohol tegen te gaan hebben wij regels opgesteld. Die verbieden het onder invloed zijn van drugs en drank .
Onze jongeren zijn pubers. En dus zie je ontstaan dat zij drankjes niet binnen drinken, maar buiten of bij inmiddels op zichzelf wonende landgenoten.

We zijn wij ons bewust, dat dit allemaal niet goed is. En ook al lijkt tegen de stroom in roeien, we blijven hen houden aan de regels. En moeten volhouden, want ze zijn nog geen 18, het is slecht voor iedereen enz. enz.
Dat snappen we allemaal heel goed.

Zo verschillend van onze cultuur is hun gedrag eigenlijk niet: Ook voor hen is het feest! Ze zijn succesvol gevlucht, leven in vrijheid, hebben een veilig dak boven hun hoofd en een toekomst in het verschiet. Het is logisch, dat er feest gevierd wordt.
Na al hun ontberingen zeggen zij: “D(r) ank voor dit alles!”

 

jan19 | Waar gaat de reis heen?

Wij halen brochures, speuren internet af en bezoeken beurzen om tot een goed overwogen keuze te komen. Sommigen gooien dartpijltjes op een landkaart en de plaats waar de pijl zich in de papieren wereld boort wordt dan de vakantiebestemming. Na de keuze, komt de voorbereidingsfase. Familie en vrienden worden op de hoogte gebracht van het reisdoel en stiekem (zonder dit zo te bedoelen) proberen wij elkaar te overtreffen met de mooiste of verste reis. Kunnen wij ons een ímposante reis niet veroorloven, dan praten we dit recht door te verklaren dat wij dit bewust doen vanuit de klimaatgedachte. Het gaat namelijk zo slecht met moedertje natuur dat je niet zomaar zo’n reis begint!

De aan onze zorg toevertrouwde jongeren zijn ook op reis gegaan. Vaak onverwacht een barre reis. Zonder zich hierop voor te bereiden, omdat zij daar simpelweg geen tijd voor hadden. Er zijn vaak absurde sommen geld betaald en zij hebben bloot gestaan aan criminaliteit en misbruik.
Zij hadden voor deze reis geen annuleringsverzekering of omboekgarantie en kunnen niet klagen bij de ‘vakantieman’ of. Eenmaal beland in onze schijnveiligheid zijn zij dan zonder gezin en familie en wordt van hen verwacht dat zij zich conformeren aan cultuurtegenstrijdige verwachtingen.

Wij hebben nog een lange reis te gaan, toch Brussel?!
 

dec18 | Mijtervrees

Sinterklaas, wie kent hem niet? Nou, onze Eritrese jongeren niet echt, kan ik u melden. Ruim van tevoren zijn wij begonnen dit Hollandse feest aan te kondigen. Structuur bieden en voorbereiden helpt, hebben wij ervaren. Dus doen we dat.

Na de intocht van Sinterklaas mochten onze jongeren, lummels van bijna 18 jaar, hun schoentje zetten. Sommigen van hen haalden de volgende dag de door de knechten van Sinterklaas hierin gestopte buit eruit. Anderen waren alweer vergeten dat het hun schoenen waren en liepen hier op slippers gewoon langs. De buit de buit latende.

Vlijtig hadden wij om de avond van 5 december luister bij te zetten een echte Sinterklaas met twee pieten geregeld. Zelf ook nog steeds een beetje zenuwachtig voor de goedheiligman vroegen wij onze jongeren om op tijd thuis te zijn. De Sint kwam per slot van rekening speciaal voor hen langs…

Op het uur u waren er twee van de acht druk aan het koken. Zij hadden geen aandacht voor Sinterklaas. Eén zat angstig boven aan de trap en een ander was van schrik in bed gedoken, ver onder de dekens. De rest was gewoon weg!
Met de nodige inspanningen konden wij vijf jongeren rondom Sinterklaas verzamelen. Opvallend hoeveel ruimte zij de Sint gunden.

Toen de Sint weer vertrokken was, zaten wij met de vragen: voor wie hebben we het allemaal gedaan?  En is dit een stap op weg naar integratie?
           

dec18 | Toiletbezoek

Meerdere keren per dag naar het toilet voor onze grote of kleine boodschap, we doen het allemaal. Om onze toiletgang te veraangenamen is er van alles te koop in bouwmarkten en speciaalzaken. Zo is er een enorme keus in keramische potten. Potten met een zogenaamde ‘schotel’ waarop je boodschap nog eens fijn kunt nakijken. Potten waarin alles direct onder water verdwijnt en zelfs potten die de geur direct afzuigen.

Om bij te dragen aan een prettiger toiletgang worden toiletbrillen in grote verscheidenheid geproduceerd. Ze zijn verkrijgbaar met tal van printjes en afbeeldingen; in kunststof of van hout. Om te voorkomen dat we schrikken als de bril dichtknalt op de toiletrand zijn er brillen uitgerust met een soft-close-systeem. Alles natuurlijk tegen een meerprijs.

Doorgaans is elke toiletruimte voorzien van een fonteintje om de handen te wassen. Raar eigenlijk, want dit suggereert dat we regelmatig per ongeluk door ons papiertje heen prikken.

Onze AMVers wisten zich in het begin geen raad met onze toiletten. Toen wij uitlegden dat zij hierop moesten zitten om hun behoefte te doen, schaterden zij het uit. Zitten dat doe je niet. Van huis uit zijn zij gewend een gat in de grond te graven om daar boven te gaan hangen. Zo gebeurde het ook op de groep: boven op het toilet staan, door de knieën zakken om boven het gat te hangen en vervolgens de natuur haar beloop laten.
Met alle gevolgen van dien.

Is onze westerse luxe niet totaal overbodig?
 

nov18 | Bedtijd

Dat de tijd om naar bed te gaan voor kinderen vroeger is dan voor volwassenen is een Nederlands en Duits fenomeen. In bijna alle landen gaan kinderen pas naar bed als ze moe zijn en zelf naar bed willen. De aan onze zorg toevertrouwde AMVers kijken dus met grote donkere ogen op van die bedtijdregel. Net als van zo veel voor hen onbegrijpelijke regeltjes.
Slaan wij de plank niet vreselijk mis met onze regeltjescultuur? “Nee!”, schreeuwen de voorstanders ervan, “Die regel is er niet voor niets. Kinderen zijn in ontwikkeling en hebben deze rust hard nodig om alle indrukken van de dag te verwerken en zich weer te kunnen opladen.”
Volgens mij scheelt het juist heel veel strijd als je jouw kind van vermoeidheid laat omvallen, naar zijn of haar bed tilt en welterusten kust. De bedtijd is dan geen strijdtijd.
Onze AMVers bepalen dit naar tevredenheid voornamelijk zelf! Natuurlijk proberen wij ze te sturen met de zogenaamde ‘groepsregeltjes’, maar zij beslissen zelf of die op hen van toepassing zijn.
De trukendoos om deze door ons verzonnen bedtijd te omzeilen is onuitputtelijk. Hierover de strijd aangaan heeft geen zin; die verlies je. Wat wel werkt? Zonder stemverheffing melden dat ze veel te laat zijn, vragen of ze rustig naar hun kamer willen gaan en ze welterusten wensen geeft respect.
We willen hen toch niet op de vlucht jagen voor onze stomme regeltjes?
 

sep18 | De scholen zijn weer begonnen

De kracht van de zon wordt snel minder en de dagen worden korter. Ook onze Eritrese jongeren moeten zich weer melden op school.
Niet meer luieren, niet meer (onaangekondigd) op vakantie gaan, maar op tijd naar de kamer en weer wennen aan de opgestrakte groepsregels. Die waren overigens niet opgeschort in de vakantie, maar tijdelijk aan de laars gelapt.

Overal verschijnen spandoeken met “De scholen zijn weer begonnen”. Niet om ouders en verzorgers blij te maken dat ze hun kroost eindelijk weer kunnen toevertrouwen aan school, maar om iedereen te herinneren aan het onverantwoordelijke fietsgedrag van jongeren.

De Eritrese jongeren moeten dus weer naar school. Niet zij, maar wij als groepsleiding zijn druk bezig om alles te regelen, bijvoorbeeld het in orde maken van hun ‘fietis’.
De karretjes verkeren in erbarmelijke staat. Ze hebben lekke banden, loshangende remmen, kapotte verlichting en er ontbreken hier en daar trappers. Met creatieve middelen hebben zij soms geprobeerd deze euvels zelf te verhelpen. Meestal door de benodigde onderdelen te verwijderen van de fietsen van hun groepsgenoten die op hun beurt goede onderdelen van de andere fietsen afhalen. Vicieuze cirkel dus!
Zouden zij daarom allemaal automonteur willen worden?

 

sep18 | K(eu/o)ken

Allemaal moeten we van tijd tot tijd eten. Uit welke cultuur je komt maakt niet uit. De manieren van maaltijden bereiden verschillen wel enorm. Wij westerlingen denken verantwoord in te kopen en met nog meer verantwoordelijkheid het eten te koken. De handen worden gewassen, het werkblad is schoon, de groentes worden gewassen, de verschillende producten worden op afzonderlijke snijplanken gesneden en de ingrediënten worden in aparte pannen gekookt of zorgvuldig bij elkaar geroerbakt.

Op onze leefgroep gaat dit anders.
De vaak Eritrese bewoners kopen na ontvangst van hun leefgeld tassen vol voedingsmiddelen; vast ook met grote zorgvuldigheid. Het klaarmaken van dit voedsel gebeurt echter op een andere manier.
Zij gebruiken bijvoorbeeld de hele eettafel als snijplank waarop zij met grote messen de spullen fijnhakken. Etenswaren vliegen in het rond en op de grond. Afhankelijk van de hoeveelheid te bereiden voedsel gaat dit alles in één of hooguit twee pannen die op een hoog vuur worden gezet. Het goedje gaat al snel pruttelen en spatten. Tussendoor voegen de jongeren een grote hoeveel uien en rode saus toe. Er wordt naar onze maatstaven vaak onbesuisd geroerd. Het gespetter dat zo ontstaat laat op de muren tot dertig centimeter onder het plafond duidelijk zichtbare sporen na.
Na elke kookbeurt is witten en behangen noodzakelijk.
Of is dit westerse truttigheid?
 

aug18 | Brandmeldinstallatie (succesvol?) getest

De technische dienst kwam onze brandmeldinstallatie testen. Daarvoor moest het akoestisch alarm worden geactiveerd. Een enorm kabaal werd voorspeld. Na overleg hebben we besloten om de vijf slapende jongeren niet te waarschuwen. Ondanks het vroege tijdstip van half acht. Niet omdat we hen eens lekker wilden pesten, maar meer om te ervaren hoe zij zouden reageren.
De TD-collega activeerde het alarm met smoke detect tester, maar spoot wat te scheutig. De brandmelder schreeuwde niet één keer, maar acht keer een akoestisch alarm. Ik had de rest van de dag een nare piep in mijn oren.

Na deze succesvolle test genoten wij van een verdiend kopje koffie. Tot we opeens beseften dat geen van de jongeren op dit helse kabaal had gereageerd. Ze waren niet eens wakker geworden.
Dit roept dus de vraag op of zo’n installatie wel zin heeft bij deze doelgroep of dat we iets anders moeten verzinnen om hen te alarmeren bij een noodsituatie. Sarcastisch concludeerden wij dat deze jongeren alleen reageren op het geluid van een F-16 of van inslaande bommen. Waarvan raken deze jongeren die meer hebben meegemaakt dan goed voor ze is, nog echt onder de indruk?
Niet van een brandmeldinstallatie dus.

 

Download de blogs die begeleider Bastiaan een jaar lang vanaf de start van het project bijhield.


Parlan
Van der Lijnstraat 9
1817 EH Alkmaar
T: 088 124 00 00
E: contact@parlan.nl




Transferium Jeugdzorg Stichting de Praktijk