Programma Kinderen uit de Knel
home
      

Kinderen uit de Knel

Ongeveer 70.000 thuiswonende kinderen per jaar maken mee dat hun ouders uit elkaar gaan. Een scheiding is een heftige gebeurtenis voor kinderen. Gelukkig verlopen de meeste scheidingen voor kinderen zonder al te grote problemen. Maar helaas lukt het een deel van de ouders niet om tot een goede verstandhouding te komen na de scheiding en kan dit leiden tot complexe scheidingsproblematiek. Parlan kan in die gevallen hulp bieden. We hebben verschillende hulpvormen die, afhankelijk van wat er speelt, ingezet kunnen worden. Het expertnetwerk Kind en Scheiding draagt bij aan het kwalitatief, en volgens de nieuwste inzichten, ontwikkelen en borgen van dit hulpaanbod. De komende weken delen we een reeks verhalen waarin de ervaringen van cliënten en hulpverleners binnen de complexe scheidingsproblematiek worden beschreven.

 

Freek en Melanie zijn gescheiden. Zij hebben het programma Kinderen uit de Knel (KuK) doorlopen bij Parlan. Dit is een groepsprogramma voor gescheiden ouders met hun kinderen. De ouders werken in de oudergroep aan het doorbreken van destructieve patronen en aan het vinden van oplossingen voor steeds terugkerende problemen. De kinderen maken in de kindergroep films, posters, tekeningen, graffiti, theater en muziek rond het thema ‘ouders die strijden’.

 

De aanleiding

Het volgen van dit programma werd door de kinderrechter aan hen opgelegd. Melanie: ‘We waren vreselijk aan het vechten. Als ik daar nu aan terugdenk, denk ik wat hebben we gedaan? Maar vooral, wat hebben we de kinderen aangedaan. Want wij kwamen er niet uit, maar de kinderen die kregen een trauma en  waren verdrietig, boos, en niet te houden. Maar we gingen gewoon door. Want in mijn ogen was Freek een narcist;  hij luisterde niet en hij moest maar veranderen.’

Freek: ‘We hebben allerlei instanties gezien, Veilig Thuis en de Kinderbescherming, er werd een Ondertoezichtstelling opgelegd dus we kregen een gezinsvoogd en later zelfs 2 want het was toch wel een complexe situatie. En we bleven maar naar elkaar wijzen, het was de schuld van de ander.’

 

Het programma

Melanie: ‘En toen kwamen we bij KuK en dan denk je ‘wat doe ik hier?’. Maar we zijn er wel ingestapt.’ Freek: ‘Met de nodige argwaan heb ik de intakefase doorlopen. We kregen de eerste sessie en daarna volgde een groepssessie. Er werd een kaarsje aangestoken en we  moesten toen  in een groep gaan praten. Dat doe ik niet zo gemakkelijk, daarom was ik heel terughoudend in het begin. Na een tijdje kwam er een ander besef naar boven. We zagen andere mensen in de groep en zagen de spanningen onderling en wat er gebeurde en ineens drong tot me door: ‘dat zijn wij’. Een ander stel was opeens een spiegel voor mij geworden. Dat was heel heftig.’

Melanie: ‘Er was een sessie waarin bij mij het kwartje viel dat ik alleen zelf verandering kon aanbrengen. Ik kon het wel van hem verwachten, maar ik had daar geen invloed op. Toen ik me besefte wat ik voor de kinderen kon betekenen, ging ik er anders in staan. Ik ging anders communiceren.’

Freek: ‘Je moet een brief schrijven aan je kinderen waarbij je de ander ‘heel’ moet laten. Dat is lastig! Hoe doe je dat? Dan moet je zelfs iets positiefs zeggen over de andere ouder, en het moet ook gemeend zijn. Die brief moet je voorlezen in de groep. Ik heb hem ook voorgelezen aan mijn ouders. Daardoor snapten zij mij beter.’ Melanie: ‘Ik heb die brief wel 10 keer opnieuw geschreven, zo moeilijk vond ik het, maar het is uiteindelijk wel gelukt.’

 

Belang van het netwerk

Melanie: ‘Bij mij is mijn netwerk heel belangrijk geweest. Mijn moeder is heel nuchter, ze ging met mij in gesprek, nog meer praten…. Maar zij heeft mij laten zien dat er een andere kant is. Daardoor kon ik ook tegen anderen zeggen dat ik niet wilde dat ze negatief over Freek spraken waar de kinderen bij waren. Want het kwetst hen, het is wel hun vader. Wat ik er van vond, was niet zo belangrijk op dat moment. Dat kon ik met mijn familie bespreken als de kinderen er niet bij waren.’

Freek: ‘Mijn netwerk is erg belangrijk voor mij, om mij te steunen. Ik merkte dat ik sneller was dan mijn eigen netwerk, wat een remmende werking had. Daar konden we het wel over hebben. Mijn familie zei bijvoorbeeld, ‘waarom haal je die foto’s waar Melanie op staat niet van facebook af?’. Toen kon ik zeggen dat zij onderdeel is van mijn verleden en dat ik mijn verleden niet kan veranderen. Melanie hoort daarbij.’

 

Hoe kijken we terug?

Freek: ‘Ik las vandaag een quote “Ik ben niet dezelfde persoon als 3 jaar geleden”. En dat klopt, ik heb mezelf ontwikkeld. Ik was mezelf aan het bewijzen dat het niet aan mij lag en aan het bewijzen dat het aan haar lag. Ik zat mezelf in de weg. Je kunt je niet je hele leven daarmee blijven bezighouden.’

Beiden: ‘We kijken positief terug op het programma. Het was moeilijk, en niet het leukste hoofdstuk van ons leven. Maar zo goed dat we het gedaan hebben! Onze zoon had bijvoorbeeld al jaren een stabiele Citoscore maar in het jaar van de scheiding ging die opeens omlaag. Het jaar daarna, toen er weer meer rust was gekomen, ging deze weer omhoog. Achteraf kunnen we zien wat onze rol is geweest in die dip. En hoe belangrijk het dus is dat je er samen bent voor je kind, zoals bij een rapportbespreking.’

Melanie: ‘We hebben ook aan de kinderen gezien dat er iets veranderde. Toen er meer ruimte en vertrouwen kwam, gingen wij de verhalen die de kinderen vertelden over wat er bij de andere ouder gebeurde, bij elkaar checken. Dit was nieuw voor de kinderen. We merkten dat zij hierdoor stopten met het delen van verhalen over de andere ouder. We zijn toen gaan begrijpen dat zij soms dingen vertelden waarvan zij dachten dat wij het wilden horen. Toen dat stopte, werden zij rustiger.’

Freek: ‘Er kwam meer rust tussen ons, doordat we dingen gingen checken en daarmee kwam er voor hen ook meer rust.’    

Melanie: ‘Je hoeft niet bij elkaar op de koffie, maar je hebt wel kinderen samen en die zijn het belangrijkst. Zij zijn kwetsbaar. Ze hebben niets fout gedaan, maar dat dachten ze wel.’

Beiden: ‘Ook de kinderen hebben een goed gevoel overgehouden aan Kinderen uit de Knel. De kinderen moeten aan het eind een presentatie geven aan de ouders. Dat was heel spannend voor ze, maar ze hebben het wel gedaan. Na het traject konden ze gaan herstellen. We zien ook aan kleine dingen dat de kinderen minder gespannen zijn, fysiek minder spanning hebben in hun lijf, beter slapen.’

Freek: ‘Het is nu niet zo dat opeens alles makkelijk is. Maar er is wel een tijd voor en een tijd na KuK. We hebben verschillende technieken geleerd om met situaties om te gaan. Het werkt echt.’

Melanie: ‘Het is inderdaad nog lastig soms, maar het lukt ons wel om steeds weer op een goede manier verder te gaan.

Beiden: ‘Daarom zijn wij ook aanwezig bij een van de eerste bijeenkomsten van KuK, om aan andere ouders te laten zien wat KuK voor jezelf, de andere ouder en vooral de kinderen kan betekenen.’

 

Na het KuK traject is Melanie gestart met een natraject wat ook geboden wordt door Parlan. Daarin wordt een vervolg gegeven aan hetgeen wat in de KuK geleerd is. 


Parlan
Van der Lijnstraat 9
1817 EH Alkmaar
T: 088 124 00 00
E: contact@parlan.nl




Stichting de Praktijk